Wysokość zadośćuczynienia za krzywdę jest w gestii uznania sędziego

Sąd Okręgowy w sprawie o zadośćuczynienie i odszkodowanie zasądził m.in. na rzecz powódki od pozwanego kwotę 50.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za śmierć jej męża w wypadku komunikacyjnym. Sąd Okręgowy zarazem częściowo oddalił powództwo wdowy. Przyznając zadośćuczynienie za śmierć osoby bliskiej sąd powinien dokonać całościowego „wglądu” w stan faktyczny sprawy. Choć ustalenie kwoty zadośćuczynienia jest ocenne, to jednak powinno ono uwzględniać zobiektywizowane kryteria. Tak orzekł Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 6 lipca 2015 r. w sprawie sygn. akt I ACa 67/15.

Powódka zaskarżyła wyrok w części oddalającej powództwo o zadośćuczynienie ponad zasądzoną kwotę, tj. co do kwoty 25.000 złotych. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 446 § 4 k.c. poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że zadośćuczynienie w kwocie 50.000 złotych jest adekwatne do krzywdy, jakiej doznała na skutek śmierci męża. Apelująca wniosła zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego na jej rzecz dalszej kwoty 25.000 złotych zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami.
Sąd Apelacyjny w Łodzi, po rozpoznaniu apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego, uznał ją za niezasadną i ją oddalił. W szczególności sąd odwoławczy uznał za nietrafny zarzut naruszenia art. 446 § 4 k.c. Zgodnie z tym przepisem sąd może przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.
Sąd odwoławczy wskazał, że art. 446 § 4 k.c. normuje kwestię kompensaty krzywdy po stracie osoby najbliższej. Użyte w przepisie określenie „odpowiednia suma” sprawia, że sąd orzekający w sprawie może swobodnie ustalić należną stronie wysokość zadośćuczynienia. Sąd Apelacyjny przypomniał zarazem, że swoboda sądu nie oznacza dowolności w tym zakresie. Tym samym, przyznanie przez sąd określonej kwoty tytułem zadośćuczynienia (lub odmowa jej przyznania) musi wynikać z ustaleń faktycznych sprawy. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że mimo niemożności dokładnego ustalenia wysokości uszczerbku, rozstrzygnięcie w tym zakresie należy opierać na kryteriach zobiektywizowanych, a nie mieć na względzie jedynie subiektywne odczucia osoby poszkodowanej.
Sąd odwoławczy zauważył, iż w literaturze prawniczej podkreśla się konieczność ustalenia rozmiaru doznanej przez pokrzywdzonego przez śmierć osoby najbliższej krzywdy, bowiem ma ona wpływ na wysokość przyznawanego zadośćuczynienia. Na rozmiar krzywdy wpływają m.in. dramatyzm doznań osoby bliskiej, poczucie osamotnienia i pustki, cierpienia moralne i wstrząs psychiczny wywołany śmiercią krewnego, rodzaj i intensywność więzi łączącej pokrzywdzonego ze zmarłym, wystąpienie zaburzeń będących skutkiem tego odejścia (np. nerwicy, depresji) oraz roli w rodzinie pełnionej przez osobę zmarłą. Ważnym jest również i to, jak pokrzywdzony „odnajduje” się w nowej rzeczywistości i czy przejawia on zdolność jej zaakceptowania. Na rozmiar krzywdy może mieć wpływ także i to, czy pokrzywdzony zmuszony jest do leczenia doznanej traumy, a nawet wiek pokrzywdzonego.
Sąd Apelacyjny przypomniał także, że przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia mieć również należy na uwadze kryterium stopy życiowej społeczeństwa. Kwestia tego, czy pokrzywdzony jest osobą majętną i jaki jest jego status materialny, ma jednak charakter wyłącznie uzupełniający. Wskazuje się bowiem, że niedopuszczalnym byłoby nadmierne wzbogacenie się osoby uprawnionej przyznanym zadośćuczynieniem, choć z drugiej strony, należy mieć na względzie, iż zadośćuczynienie ma charakter kompensacyjny.
Zdaniem sądu odwoławczego, zadośćuczynienie powinno mieć charakter całościowy, a więc obejmować swoim zakresem zarówno cierpienia fizyczne jak i psychiczne związane ze śmiercią osoby najbliższej i to nie tylko już doznane, ale również przyszłe, możliwe do przewidzenia.
Skoro ustalenie wysokości zadośćuczynienia ma charakter nader ocenny i należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego, to ingerencja sądu odwoławczego w ustaloną wyrokiem wysokość zadośćuczynienia jest możliwa jedynie wtedy, gdy po uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, mających wpływ na jego rozmiary, okazało się ono niewspółmiernie nieodpowiednie (rażąco wygórowane lub rażąco niskie).
Z tego też względu Sąd Apelacyjny uznał, że nie było podstaw do podwyższenia w postępowaniu apelacyjnym przyznanej powódce kwoty zadośćuczynienia. Sąd ten wskazał, iż niewątpliwie śmierć męża stanowi ogromną tragedię i nie jest możliwe naprawienie zerwanej więzi rodzinnej. Powódka popadła z tego powodu w depresję, szczególnie iż w wypadku, w którym zginął jej mąż, zginęła również jej córka. Sąd zauważył jednak, iż w oparciu o opinię biegłego psychologa ustalono, że żałoba powódki nie wykraczała przy tym poza ogólnie przeżywaną w takich okolicznościach traumę. W szczególności żałoba powódki nie wywołała trwałych zmiany chorobowych w psychice i nie skutkowała trwałym uszczerbkiem na jej zdrowiu. Ponadto u powódki nie zachodzi potrzeba korzystania z pomocy psychologa lub psychiatry.
Reasumując sąd odwoławczy wskazał, iż choć ból i cierpienie powódki spowodowane śmiercią męża w tragicznych, nagłych i nieoczekiwanych okolicznościach jest wyraziste i oczywiste, to nie może ona skutecznie domagać się przyznania wyższej kwoty tytułem zadośćuczynienia. Wysokość zadośćuczynienia musi bowiem zostać wyważona w rozsądnych granicach. Skoro natomiast apelująca nie wykazała, że przyznana jej kwota zadośćuczynienia jest nadmiernie niska, to brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku. Z tego też względu, apelację powódki Sąd Apelacyjny oddalił.

Share on Facebook1Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0

Zostaw odpowiedź

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Kontakt

Jeśli chcesz przyspieszyć wypłatę swoich pieniędzy możesz nam przesłać kosztorys lub kalkulację (opcjonalnie)

"Administratorem Twoich danych osobowych, czyli podmiotem decydującym o celach i sposobach ich przetwarzania, jest PCWO S.A. z siedzibą przy Al. Jerozolimskie 47/2, 00-697 Warszawa. Informujemy, że podanie danych osobowych zawartych w formularzu jest dobrowolne, a także, że przysługują Ci prawa dostępu do Twoich danych osobowych, ich zmiany (w tym aktualizacji), wyrażenia sprzeciwu wobec przetwarzania, a także pozostałe prawa opisane w polityce prywatności. Dane osobowe podane przez Ciebie będą przetwarzane przez nas w zgodzie z przepisami prawa, w celach określonych w Polityce prywatności. W przypadku udzielenia zgód, o których mowa poniżej, cele te zostały określone w formułach tych zgód. Nadto, przysługuje nam prawo przetwarzania Twoich danych na podstawie naszego prawnie uzasadnionego interesu jako administratora tych danych. Zachęcamy do zapoznania się z pozostałymi informacjami dostępnymi w Polityce prywatności. W razie jakichkolwiek pytań jesteśmy do dyspozycji pod adresem: biuro@pcwo.pl"

Please leave this field empty.

Ta strona używa cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej informacji

Niniejsza Polityka dotyczy plików "cookies" i odnosi się do witryny internetowej www.pcwo.pl

Czym są pliki „cookies”?

Poprzez pliki „cookies” należy rozumieć dane informatyczne, w szczególności pliki tekstowe, przechowywane w urządzeniach końcowych użytkowników przeznaczone do korzystania ze stron internetowych. Pliki te pozwalają rozpoznać urządzenie użytkownika i odpowiednio wyświetlić stronę internetową dostosowaną do jego indywidualnych preferencji. „Cookies” zazwyczaj zawierają nazwę strony internetowej z której pochodzą, czas przechowywania ich na urządzeniu końcowym oraz unikalny numer.

Do czego używamy plików „cookies”?

Pliki „cookies” używane są w celu dostosowania zawartości stron internetowych do preferencji użytkownika oraz optymalizacji korzystania ze stron internetowych. Używane są również w celu tworzenia anonimowych, zagregowanych statystyk, które pomagają zrozumieć w jaki sposób użytkownik korzysta ze stron internetowych co umożliwia ulepszanie ich struktury i zawartości, z wyłączeniem personalnej identyfikacji użytkownika.

Jakich plików „cookies” używamy?

Stosowane są dwa rodzaje plików „cookies” – „sesyjne” oraz „stałe”. Pierwsze z nich są plikami tymczasowymi, które pozostają na urządzeniu użytkownika, aż do wylogowania ze strony internetowej lub wyłączenia oprogramowania (przeglądarki internetowej). „Stałe” pliki pozostają na urządzeniu użytkownika przez czas określony w parametrach plików „cookies” albo do momentu ich ręcznego usunięcia przez użytkownika. Pliki „cookies” wykorzystywane przez partnerów operatora strony internetowej, w tym w szczególności użytkowników strony internetowej, podlegają ich własnej polityce prywatności.

Czy pliki „cookies” zawierają dane osobowe

Dane osobowe gromadzone przy użyciu plików „cookies” mogą być zbierane wyłącznie w celu wykonywania określonych funkcji na rzecz użytkownika. Takie dane są zaszyfrowane w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osobom nieuprawnionym.

Usuwanie plików „cookies”

Standardowo oprogramowanie służące do przeglądania stron internetowych domyślnie dopuszcza umieszczanie plików „cookies” na urządzeniu końcowym. Ustawienia te mogą zostać zmienione w taki sposób, aby blokować automatyczną obsługę plików „cookies” w ustawieniach przeglądarki internetowej bądź informować o ich każdorazowym przesłaniu na urządzenie użytkownika. Szczegółowe informacje o możliwości i sposobach obsługi plików „cookies” dostępne są w ustawieniach oprogramowania (przeglądarki internetowej). Ograniczenie stosowania plików „cookies”, może wpłynąć na niektóre funkcjonalności dostępne na stronie internetowej.

Zamknij